| تبليغات | X |
شاید از غم نشانی سازم و بیاویزم به دل پاره ی خویش.
فردا صبح آن مرد روزنامه فروش با خودش خواهد گفت:
آه ، این همان دخترک مشکی پوش شهر سایه نشین رویاست.
و من آرزو در دست از دیوار بلند فردا با چشمانی پف کرده
و شاید نمناک حصار دیروز را می شکنم.
و لبخندی از سر تلخی و شاید پوچی نثارش می کنم.
این خیابان امروز بدجوری دراز پهن شده.
ولی آنجا...
حجم خالی حضور تو هنوز هم رسواست.
می گذرم شاید سخت ولی بی تاب.
چشمهایم را می اندازم کف خیابان.
حضورت را می چینم از اینجا
سخت قورتش می دهم.
اما هنوز رد پایت را کفش هایم می دوزند به دیروز..
مورچه ای آبستن حجم کفش های خیسم را پی می گیرد.
تا خانه راهی نیست.
کفش هایم را سر آن چهارراه جا می گذارم.
همه چیز اینجا تکراریست.
روی دیوار می نویسم نرم و کج :
و فردا چقدر مهربان خواهد شد اگر ردی از تو بپاشد در این خانه ی بی اصل و نسب.
من از لای میله های پنجره ی خامو شش با تمام زمین فریاد خواهم زد که من کم دارم
لحظه ای با تو رمیدن را از این قانون تنگ پر تزلزل.
ღღღ
پس از تیر باران
گلی سرخ بر زمین نفرین شده نقش می کرد
با سرانگشت خون آلوده ی خویش
به نرمی
گویی خاک را می نوازد
گرچه از پس پرده ی خونین
شبحی چکمه پوش
پای مال کردنش را
پیش می آمد ...
م.س.خ
