| تبليغات | X |
تکیه داده بودم به دیوار
می شماردم تنهایی هایم را
چشم هایم توی خالی بشقاب روی میز به سکوت می رفت
انتظار که به سراغم می آمد
از آغاز روز مدام فکرم پرسه می زد میان کوچه پس کوچه هایش
میان سینه ام شدت می گرفت
می آمد توی گلویم
دست و پا می زدم
می دویدم
چنگ می زدم
راه را گم می کردم
به شماره می افتاد نفس هایم
قدم هایم وا می رفت
تکیه دادم به دیوار
سیمای مردی را دیدم
در خانه باز شد
زنی نشسته بود
چشم دوخته بود به میز
به خالی دو بشقاب
در آغوشش کشید
به زمین خیره شدم
" من ماندم
و دیوار
و اضطراب دقیقه های تکرار "
م.س.ت
