زمین زیر فرسایش قدمهایت در سکوتی ساکن حل شد.
خیابان تنبیه شد به مجازات عبوری سنگین.
نگاهی سایه انداخت در تاریکی باور.
حسرت گره خورد از جفای فریاد.
و
محکومیت تلخ صداقت از آن ما گشت.
بغض های به انتها رسیده ات اثیری باد.
م.س.ت
RSS
