- در تاریک ترین ِ شب ها چشم گشودم
در دور ترین ِ فاصله ها از آسمان
نشانی دیدم
خُرد بال و امیدوار
در پهنه ی سرگردانی
پای خورده و خراب
بر سقف سیاه این شهر
به بال های خون آلوده
که خونین کمانی به هراس ناکی نا امیدی نقش گرفت
از نشانه ها
نشانی هیچ نماند
از دیروز
آواری ماند
از فردا
فریبی
م.س.خ
