یادم تو را فراموش

تکرار  ِواژه ي سستي ست روزهامان.

در ازدحام بی رحمانه ی خطوط.

 باز می مانیم.

بهانه مان زندگیست.

در گلوگاه رخوت انگیز یک صبح.

زندگی را از یاد برده ایم.

جایی میان بیست سالگی مان

شاید

آسمان , آسمان

گم می شویم.

چنگ می زنیم

بر فاصله مبهم میان دو ابر.

سر بر می گردانیم.

محبوس می شویم.

لای فرداهامان

که

سلاخی شده ی گذشته ای بی مقدارند.

کودکی هایمان

دفن می شوند

درخت , درخت.

غوطه ور می شویم

میان اندیشه هایمان.

واژه , واژه

در خودکشی حقیر ما هی ها.

     م.س.ت